Document Type : Original Article
Article Title Persian
Authors Persian
هدف: این پژوهش با هدف تبیین کارآمدی تربیتی و روانشناختی دعا در منظومه معرفتی قرآن کریم و پاسخگویی به شبهات معاصر مبنی بر فردیانگاری، انفعال و ناکارآمدی دعا در تربیت سامان یافته است.
روش: پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و تکیه بر روش اسنادی و کتابخانهای، به واکاوی عمیق گزارههای قرآنی و ادعیه انبیای الهی پرداخته است.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان میدهد که نظام دعایی قرآن بر سه اصل بنیادین توحید، نبوت و معاد استوار است. رکن توحید با انحصار تأثیر در ذات باریتعالی، سرچشمه آرامش روانی، رهایی از اضطراب، دگرگونی قضا و تقویت روحیه توکل است. رکن نبوت با معرفی اسوههای معصوم و واسطه فیض، انضباط رفتاری و پایداری در عمل را رقم میزند. رکن معاد نیز با فراتر بردن افق نیازها از امور مادی و زودگذر، روحیه استقامت، امید به آینده و مثبتاندیشی در مواجهه با ناملایمات را در وجود متربی بارور میسازد.
نتیجهگیری: دعا در نگاه قرآن رفتاری منفعلانه برای فرار از کوشش عملی نیست، بلکه جریانی پویا برای خودسازی، جهتدهی به اراده و مصونسازی انسان در برابر بحران پوچگرایی و بیمعنایی در عصر حاضر است که الگویی جامع و معنوی را برای تربیت فردی و اجتماعی عرضه میدارد.
Keywords Persian