Document Type : Original Article
Article Title Persian
Author Persian
هدف پژوهش: این پژوهش با رویکردی تحلیلی و اجتهادی، به تبیین ابعاد وجودشناختی، ساختار مناسکی و مبانی فقهی نماز در میراث اسلامی میپردازد و جایگاه آن را در مقایسه با سنتهای نیایشی خاور نزدیک، بهویژه آیین یهودیت خاخامی و زرتشتی، واکاوی میکند. همچنین پاسخگویی مستدل به چالشهای معرفتی و شبهات تقلیلگرایانه جریانهای معاصر منکر سنت از اهداف بنیادین این پژوهش است.
روششناسی: این مطالعه با اتخاذ چارچوب کیفی چندسطحی، از روش پدیدارشناسی تطبیقی ادیان، ریشهشناسی تاریخی زبانهای سامی و ایرانی، هرمنوتیک مبتنی بر سیر نزول آیات قرآن کریم و تحلیل انتقادی در حوزه اصول فقه و کلام بهره جسته است.
یافتههای پژوهش: یافتههای پژوهش نشان میدهد نماز اسلامی مظهر اوج استمرار توحیدی نیایش در سنت ابراهیمی است که جهتگیری به سوی قبله واحد را جایگزین توجه به اجرام مادی و مظاهر نورانی ساخته است. در ساحت فلسفه حقوقی، فقه اسلامی بر پایه اصل یُسر، نفی حرج و معیار «قدرت عرفی» بنا شده و با تشریع تیمم، انعطافپذیری در ارکان بدنی هنگام ناتوانی، و تشریع نماز خوف، دستیابی همگانی به عبادت را تضمین کرده است؛ در تقابل با آن، فقه خاخامی یهود بر مدار «قدرت عقلی»، طهارتهای سختگیرانه و شرط نصاب ده نفره شکل گرفته است. افزون بر این، بررسی تاریخی سیر نزول وحی، فرآیند تربیتی چهارمرحلهای نماز را از تزکیه فردی در مکه تا انتظامبخشی اجتماعی و دفاعی در مدینه آشکار میسازد. از سوی دیگر، ادعاهای جریان قرآنیون در حذف اوقات و رکعات، به دلیل گسست از تواتر عملی و تناقض با تصریحات قرآنی، از حیز انتفاع ساقط است.
نتیجهگیری: نماز در جایگاه رکن بنیادین زیست دینی، پیوندی متعادل میان انضباط توحیدی و تسهیل فقهی برقرار میسازد که با اتکا بر سنت نبوی، پناهگاهی استوار در برابر بحران معنا و ازخودبیگانگی انسان معاصر به شمار میرود.
Keywords Persian